Wcze­sna fa­scy­na­cja dzie­ła­mi Ba­cha, Schu­ber­ta, Lisz­ta czy Ra­ve­la wkrót­ce prze­ro­dzi­ła się w ży­cio­wą pa­sję Dun­na — ba­da­nie fe­no­me­nów mu­zy­ki oraz zgłę­bia­nie taj­ni­ków na­u­cza­nia gry na for­te­pia­nie. Za­mi­ło­wa­nie do pe­da­go­gi­ki roz­bu­dzi­ły w Jar­re­dzie je­go wcze­sne lek­cje z An­ną Dy­na­row­ską-Pa­ca­now­ski — ugrun­to­wa­ły je zaś i ukie­run­ko­wa­ły stu­dia pod okiem Ja­co­ba La­te­ine­ra (1928-2010), któ­re­go Dunn był ostat­nim uczniem. To wła­śnie pa­sja do na­ucza­nia by­ła mo­to­rem dla licz­ny­ch mię­dzy­na­ro­do­wy­ch po­dró­ży Ka­na­dyj­czy­ka, w trak­cie któ­ry­ch kształ­cił się u pia­ni­stów bę­dą­cy­ch spad­ko­bier­ca­mi wiel­ki­ch dzie­więt­nas­to- i wczes­no­dwu­dzies­to­wie­cz­ny­ch tra­dy­cji mu­zycz­ny­ch.

Chęć poznania rozmaitych filozofii nauki gry na fortepianie przywiodła Dunna na kursy mis­trzows­kie szeregu le­gen­dar­nych artystów, takich jak Dmitri Alexeev, Edward Auer, Dmitri Bashkirov, Seymour Bernstein, Andrea Bonatta, Martin Canin, Janina Fialkowska, Leon Fleisher, Peter Frankl, Andreas Frölich, Leslie Howard, Jenő Jandó, Robert Levin, Robert McDo­nald, John O’Conor, Choong-mo Kang, Tobias Koch, Julian Martin, Émile Naoumoff, Andrzej Jasiński, Seymour Lipkin, Matti Rae­kal­lio, Zbigniew Raubo, Hartmut Sauer, Ilja Scheps, Wojciech Świtała, Balázs Szokolay, Tamás Ungár czy Nelita True.

Po wcze­sny­ch la­ta­ch na­uki u An­ny Dy­na­row­skiej-Pa­ca­nows­ki Dunn uzy­skał peł­ne sty­pen­dium na Uni­ver­si­ty of To­ron­to, gdzie ukoń­czył stu­dia z wy­róż­nie­niem WO For­syth Award (Mus­Bac­Perf). Na­stęp­nie kon­ty­nu­ował edu­ka­cję w ra­ma­ch Aspen Mu­sic Fe­sti­val; kształ­cił się rów­nież w Juil­liard Scho­ol pod okiem tak zna­ko­mi­ty­ch pe­da­go­gów jak Ja­cob La­te­iner, Yohe­ved Ka­plin­sky czy Do­ro­thy Taub­man.

W lip­cu 2013 ro­ku Dunn wziął udział w war­szaw­skim Fe­sti­wa­lu Pia­ni­stycz­nym Cho­pin-Gó­rec­ki, gra­jąc kon­cer­ty i uczest­ni­cząc w kur­sa­ch mi­strzow­ski­ch pro­wa­dzo­ny­ch przez wy­bit­ny­ch pol­ski­ch pia­ni­stów. Tam otrzy­mał za­pro­sze­nie do kla­sy pro­fe­sor An­ny Gó­rec­kiej na Aka­de­mii Mu­zycz­nej im. Ka­ro­la Szy­ma­nows­kie­go w Ka­to­wi­ca­ch. Przez pięć lat stu­dio­wał z An­ną Gó­rec­ką. Kształ­cił się tak­że w za­kre­sie ka­me­ra­li­sty­ki u Ur­szu­li Stań­czyk i otrzy­mał waż­ne lek­cje od An­drze­ja Ja­siń­skie­go — na­uczy­ciela K. Zi­mer­ma­na. Pod­czas stu­diów ak­tyw­nie kon­cer­to­wał — włą­cza­jąc w to re­ci­ta­le w ka­to­wic­kim NO­SPR oraz wy­stę­py z Or­kie­strą Pierw­sze­go Ra­dia Bia­ło­ru­skie­go.

W2018 ro­ku Dunn ukoń­czył z wy­róż­nie­niem stu­dia na Aka­de­mii Mu­zycz­nej im. Ka­ro­la Szy­ma­now­skie­go w Ka­to­wi­ca­ch, uzy­sku­jąc ty­tuł ma­gi­stra. Na kon­cer­cie dy­plo­mo­wym za­grał I Kon­cert for­te­pia­no­wy d-moll Brahm­sa oraz dzie­ła Szy­ma­now­skie­go i De­bus­sy'ego. Kon­ty­nu­ował stu­dia na Aka­de­mii Mu­zycz­nej im. Fe­lik­sa No­wo­wiej­skie­go w Byd­gosz­czy, gdzie był uczniem Ka­ta­rzy­ny Po­po­wej-Zy­droń (stu­dia po­dy­plo­mo­we). Na­stęp­nie współ­pra­co­wał z Ma­rią João-Pi­res w Por­tu­ga­lii i An­dre­iem Ga­vri­lo­vem w Szwaj­ca­rii.

To wła­śnie na ten okres przy­pa­da udział Dun­na w li­tew­skim Mię­dzy­na­ro­do­wym Kon­kur­sie Cho­pi­now­skim — zdo­by­te w Wil­nie na­gro­dy (Fir­st Pri­ze oraz Con­cer­to Award) sta­ły się dla Dun­na prze­pust­ką do mię­dzy­na­ro­do­wej ka­rie­ry. Po swo­im de­biu­cie w Wil­nie zo­stał okre­ślo­ny mia­nem „cza­ro­dzie­ja dźwię­ków i ko­lo­rów for­te­pia­nu” (Mu­zi­kos Ba­rai). Wie­lo­krot­nie wy­stę­po­wał z Li­tew­ską Or­kie­strą Sym­fo­nicz­ną oraz Can­tus Or­che­stra, wy­ko­nu­jąc kon­cer­ty Mo­zar­ta i Cho­pi­na. W 2022 ro­ku po­wró­cił na wi­leń­ski Kon­kurs ja­ko czło­nek ju­ry.

Dunn po­sia­da w swo­im re­per­tu­arze po­nad czter­dzieś­ci kon­cer­tów: od J. S. Ba­cha do H. M. Gó­rec­kie­go. Wys­tę­po­wał m.in. z To­ruń­ską Or­kie­strą Sym­fo­ni­cz­ną, Na­ro­do­wą Or­kie­strą Sym­fo­ni­cz­ną Pol­skie­go Ra­dia (NO­SPR Ka­to­wi­ce), Vil­nius Cham­ber, Vil­nius Can­tus, Bu­da­pe­sz­tańs­ką Or­kie­strą Ka­me­ral­ną, Or­kie­strą Bia­ło­rus­kie­go Ra­dia i Te­le­wiz­ji, Nia­ga­ra Sym­pho­ny, Sin­fo­nią To­ron­to, York Sym­pho­ny czy Or­kies­t­rą Sym­fo­ni­cz­ną Uni­wer­sy­te­tu McGill.

Współ­pra­co­wał z ta­ki­mi dy­ry­gen­ta­mi jak Je­an-Ma­rie Ze­ito­uni, Bra­dley Tha­chuk, De­nis Ma­stro­mo­na­co, An­na Ducz­mal-Mróz, Prze­my­sław Fiu­gaj­ski, Ja­kub Chre­no­wi­cz, Er­ki Pehk, Ri­car­das Sviac­ke­vi­cius, Sa­ba­ti­no Vac­ca, Ale­xan­der Lie­bre­ich czy Nur­han Ar­man.

Dunn pojawia się w pro­gra­mach i artykułach CBC (Ca­na­dian Broad­cast­ing Cor­po­ra­tion): Top 30 Under 30: Hot Ca­na­dian Clas­si­cal Musi­cians, In Concert, a także This is My Music. Moż­na go usły­szeć w roz­głoś­niach ra­dio­wych ta­kich jak RadioFrance, France Musique, 98.7 WVMO, New Clas­si­cal 96.3FM, WWFM, WQXR czy Free­thought Radio/Television Madison.

Ja­ko ju­ror brał udział m.in. w Mię­dzy­na­ro­do­wym Kon­kur­sie Cho­pi­now­skim na Li­twie, Ba­der-Over­ton Na­tio­nal Com­pe­ti­tion, Ca­na­dian Fe­de­ra­tion of Mu­sic As­so­cia­tions Na­tio­nal Pia­no Com­pe­ti­tion, CCC To­ron­to i Clas­si­ca­lia In­ter­na­tio­nal Com­pe­ti­tion. Pro­wa­dził rów­nież Stu­dio Kon­kur­so­we (Com­pe­ti­tion Stu­dio TV) Mię­dzy­na­ro­do­we­go Kon­kur­su Pia­ni­stycz­ne­go im. I. J. Pa­de­rew­skie­go (2022 i 2025).

Wy­stę­pu­je w ro­li ju­ro­ra tak­że na kon­kur­sa­ch dla mło­dy­ch pia­ni­stów, ta­ki­ch jak OMFA Pro­vin­cial Con­cer­to Com­pe­ti­tion, New Bruns­wick Pro­vin­cial Fes­ti­val, ORM­TA Fe­sti­vals w On­ta­rio; za­sia­dał rów­nież w ju­ry prze­glą­dów kon­kur­so­wy­ch w Da­ven­port, Pe­el, Nor­th Yor­ku, Stir­ling i Se­at­tle (MTNA).

Je­st człon­kiem Roy­al Con­se­rva­to­ry of Mu­sic Col­le­ge of Exa­mi­ners. Jesz­cze w trak­cie stu­diów dok­to­ranc­ki­ch w Schu­li­ch Scho­ol of Mu­sic Uni­wer­sy­te­tu McGill zo­stał człon­kiem gro­na pe­da­go­gicz­ne­go uczel­ni.

Za swo­ją dzia­łal­no­ść na­uko­wą i pe­da­go­gicz­ną otrzy­mał sze­reg na­gród i wy­róż­nień, w tym m.in. Te­acher Re­co­gni­tion Award (RTO), CFM­TA Na­tio­nal Es­say Com­pe­ti­tion Pri­ze oraz FRQSC Bo­ur­se du Do­cto­rat. Był sty­pen­dy­stą McGill Do­cto­ral Excel­len­ce Fel­low­ship oraz be­ne­fi­cjen­tem gran­tów Ca­na­da Co­un­cil for the Arts. Je­st au­to­rem li­cz­ny­ch ar­ty­ku­łów o fi­lia­cji, li­te­ra­tu­rze for­t­epia­no­wej, pe­da­go­gii oraz his­to­rii, pub­li­ko­wa­ny­ch na ła­mach ta­kich cza­s­opis­m jak Ca­na­dian Mu­sic Edu­ca­tors’ Jo­ur­nal, Pia­no Ma­ga­zi­ne (daw­niej Cla­vier Com­pa­nion) czy Ca­na­dian Mu­sic Te­acher.

Jed­nym z naj­waż­niej­szy­ch pro­jek­tów by­ły dla Dun­na je­go stu­dia nad mu­zy­ką w cza­sie Ho­lo­kau­stu w obo­zie za­gła­dy Au­schwitz-Bir­ke­nau. Zwień­cze­niem ba­dań był ar­ty­kuł o wio­lon­cze­li­st­ce obo­zo­wej or­kie­stry żeń­skiej — Ani­cie La­sker-Wal­l­fi­sch. Czas spę­dzo­ny na roz­mo­wie z nią był dla Jar­re­da szcze­gól­nym za­szczy­tem.

Jar­red Dunn je­st au­to­rem książ­ki Gó­rec­ki's So­lo Pia­no Mu­sic (Blo­oms­bu­ry Aca­de­mic). Ta prze­ło­mo­wa pu­bli­ka­cja zwra­ca uwa­gę na za­po­mnia­ne utwo­ry for­te­pia­no­we Hen­ry­ka Mi­ko­ła­ja Gó­rec­kie­go — w tym fa­scy­nu­ją­ce dzie­ła wy­da­ne po­śmiert­nie — łą­cząc per­spek­ty­wę hi­sto­rycz­ną, ana­li­tycz­ną i prak­tycz­ną. Mo­no­gra­fia za­wie­ra po­nad­to pierw­sze an­giel­skie prze­kła­dy ko­men­ta­rzy Gó­rec­kie­go na te­mat wła­snej twór­czo­ści.