Je­go do­głęb­ne za­zna­jo­mie­nie z tech­ni­ką, brz­mie­niem i sty­lem wy­war­ły na mnie sil­ne wra­że­nie: od ra­zu wie­dzia­łem, że chciał­bym kon­ty­nu­ować współ­pra­cę z nim. Prze­pro­wa­dzi­łem się z mo­je­go do­mu w Chi­le do Mont­re­alu że­by się od nie­go uczyć.

Pod je­go okiem udo­sko­na­li­łem swo­ją grę i do­sta­łem się na stu­dia for­te­pia­no­we na uni­wer­sy­te­cie McGill. Był to punkt zwrot­ny w mo­im ży­ciu. Lek­cje z Jar­re­dem zmie­ni­ły tra­jek­to­rię mo­jej ka­rie­ry i czu­ję, że je­stem bar­dziej niż kie­dy­kol­wiek wcze­śniej sku­pio­ny na tym, ja­kim pia­ni­stą chciał­bym zo­stać w przy­szło­ści.

Dok­tor Dunn je­st zna­ko­mi­tym na­uczy­cie­lem; ni­gdy wcze­śniej nie pra­co­wa­łam z na­uczy­cie­lem z tak ogrom­ną wie­dzą na te­mat mu­zy­ki i sztu­ki ogól­nie. Pod je­go kie­run­kiem cał­ko­wi­cie prze­kształ­ci­łam i za­czę­łam do­sko­na­lić swo­ją tech­ni­kę i ar­ty­zm.

Dok­tor Dunn po­świę­ca ca­łą swo­ją uwa­gę wraz z dba­ło­ścią o szcze­gó­ły na każ­dej lek­cji. Je­go styl na­ucza­nia je­st za­wsze nie­sa­mo­wi­cie in­spi­ru­ją­cy. Roz­ma­wia­my o for­mie i struk­tu­rze utwo­ru, któ­ry prze­ra­bia­my, o je­go kon­tek­ście, kom­po­zy­to­rze i sty­lu. Na­stęp­nie prze­cho­dzi­my do pra­cy nad każ­dym szcze­gó­łem, nad każ­dym tak­tem, do osią­gnię­cia per­fek­cji.

Jed­ną z głów­ny­ch rze­czy, któ­rej na­uczy­łam się od dok­to­ra Dun­na je­st to jak ćwi­czyć i, przez to, jak wy­stę­po­wać. Za­pew­nił mi wie­le oka­zji do wy­stę­pów i pra­cy ze zna­mie­ni­ty­mi mu­zy­ka­mi.

Cał­ko­wi­cie ufam dok­to­ro­wi Dun­no­wi i je­go spo­so­bo­wi na­ucza­nia. Mam nie­sa­mo­wi­te szczę­ście mieć go za swo­je­go men­to­ra pod­czas przy­go­to­wań do eg­za­mi­nów wstęp­ny­ch na stu­dia ma­gi­ster­skie.

Od po­cząt­ku by­łam uję­ta je­go kom­plek­so­wym, in­spi­ru­ją­cym po­dej­ściem do na­ucza­nia. Je­go lek­cje są bar­dzo skru­pu­lat­ne i ma on wy­jąt­ko­wą zdol­no­ść za­głę­bia­nia się w za­wi­ło­ści każ­de­go utwo­ru. Nie tyl­ko roz­wi­nął mo­je zdol­no­ści tech­nicz­ne, ale tak­że po­mó­gł pie­lę­gno­wać mo­ją kre­atyw­no­ść i za­chę­cił mnie do zna­le­zie­nia swo­je­go uni­kal­ne­go sty­lu ja­ko wy­ko­naw­czyni.

To, co wy­róż­nia dok­to­ra Dun­na to je­go nie­za­chwia­na pa­sja do mu­zy­ki i wy­stę­pów. Je­go za­raź­li­wy en­tu­zja­zm je­st wi­docz­ny pod­czas każ­dej lek­cji i zmo­ty­wo­wał mnie do prze­kra­cza­nia wła­sny­ch gra­nic i dą­że­nia do do­sko­na­ło­ści.

Za­an­ga­żo­wa­nie dok­to­ra Dun­na w na­ucza­nie wy­kra­cza po­za lek­cje. Ak­tyw­nie szu­ka on oka­zji do wy­stę­pów dla uczniów i pie­lę­gnu­je at­mos­fe­rę współ­pra­cy, or­ga­ni­zu­jąc kur­sy mi­strzow­skie, na któ­ry­ch uczy­my się od sza­no­wa­ny­ch na­uczy­cie­li. Dzię­ki tym do­świad­cze­niom zdo­by­łam bez­cen­ną wie­dzę.

N i­gdy nie uczy­łem się od ni­ko­go z tak kom­plek­so­wą wie­dzą mu­zycz­ną i do­sko­na­łą zna­jo­mo­ścią tech­ni­ki jak Jar­red Dunn. Łą­czy on w so­bie wni­kli­wo­ść i rzad­ko spo­ty­ka­ny au­to­ry­tet.

Kie­dy prze­ra­bia­łem pierw­szy tom Do­brze tem­pe­ro­wa­ne­go kla­we­sy­nu i Su­ity fran­cu­skie Ba­cha, Jar­red skie­ro­wał mo­ją uwa­gę na obie­gni­ki, tira­ty, wie­dzę w za­kre­sie re­to­ry­ki Ba­cha, pro­wa­dze­nie wo­ka­lu, cho­re­ogra­fię ta­necz­ną oraz sze­ro­ki za­kres istot­ny­ch i po­moc­ny­ch in­for­ma­cji.

Do pro­ble­mów w tech­ni­ce pod­cho­dzi z po­my­sło­wo­ścią. Mó­wi: „to pro­ste” i po­ka­zu­je mi, jak roz­ło­żyć pro­blem na mniej­sze ele­men­ty za po­mo­cą kon­kret­ny­ch ru­chów, ge­stów, do­ty­ku czy po­dej­ścia. Jar­red sły­szy wszyst­ko — na­praw­dę wszyst­ko! — dia­gno­zu­je i roz­wią­zu­je pro­ble­my z nie­sa­mo­wi­tą do­kład­no­ścią.

Jar­red po­sia­da praw­dzi­wy dar do na­ucza­nia: su­ge­ru­je po­praw­ki w kon­kret­ny­ch utwo­ra­ch, jed­no­cze­śnie po­ka­zu­jąc jak wie­le jesz­cze po­zo­sta­je do na­uki (...). Bu­dzi en­tu­zja­zm i in­spi­ru­je do na­śla­do­wa­nia je­go sty­lu gry. Mam szczę­ście, że mo­gę się uczyć od tak uta­len­to­wa­ne­go pia­ni­sty i roz­chwy­ty­wa­ne­go na­uczy­cie­la.

‍Pro­fe­sor Dunn je­st naj­bar­dziej in­spi­ru­ją­cym na­uczy­cie­lem ja­kie­go kie­dy­kol­wiek mia­łam. Je­go wska­zów­ki do­ty­czą­ce tech­ni­ki i in­ter­pre­ta­cji mu­zy­ki otwo­rzy­ły mi świat, o ja­kim ni­gdy nie śni­łam — zwłasz­cza w przy­pad­ku Cho­pi­na.

Po raz pierw­szy ro­zu­miem, czym mo­że być mu­zy­ka oraz ja­kie tech­ni­ki są nie­zbęd­ne do jej wy­ra­ża­nia. Po­mó­gł mi po­ko­nać ba­rie­ry tech­nicz­ne i po­ka­zał no­we per­spek­ty­wy ar­ty­stycz­ne. Je­st prze­ło­mo­wym men­to­rem w mo­im ży­ciu mu­zycz­nym.